|
|
10 Ocak 2008 Perşembe 05:15
|
Yazarlar
|
Metamorfoz...
Otuzuna gelmemiş iki genç tanıyorum. İkisi de bir sanayi kuruluşunda çalışıyorlardı.
Sonra çalıştıkları sanayi kuruluşu uluslararası rekabete dayanamayıp küçülme yoluna gidince tazminatlarını alarak işten ayrılmışlardı.
Sonra hemen iş buldular. 2005 yılı falan olmalı. Yeni işlerinden de mutluydular. İkisi de yine sanayi kuruluşlarında iş bulmuşlardı.
Geçenlerde öğrendim ki biri işsiz kalmış; işyeri kapanmış. Çalışanların ücret ve maaşları da ödenmemiş. Dört aydır iş arıyormuş. Öbür arkadaşım ise iflas etmek üzere olan büyük bir sanayi kuruluşunda çalışıyor. Her gün endişe içindeymiş. “Ne zaman işten çıkarılacağız” diye bekliyorlarmış. İşyeri tasarruf olsun diye iş yerine gidiş geliş servislerini bile kaldırmış...
...
Böyle kişisel dramlar beni pek etkilemez. Duyar geçerim; üzerinde durmam. Acaba çok mu taş kalpliyim ? Yoksa iş yaşamının gerçeklerini kimilerine göre daha iyi mi biliyorum ?
İş yaşamında önemli olan bir tek satır vardır. Diğer hiçbir başarıya ya da beceriye bakılmaz. O satır da “gelir – gider tablosunun son satırı”dır (Batılıların “dibinde ne var ?” dedikleri yer). Eğer o satır eksi ise, işletme hangi ülkede olursa olsun çok fazla dayanamaz; kapanır.
Acaba Türkiye’de bu tür öyküleri artık daha mı sık duymaya başladık ? Yoksa benim iş deneyimim itibarı ile artık daha çok kişiyi tanıdığım için mi bu tür olayları daha sık duyuyorum ?
Şurası bir gerçek ki Türkiye 2002 yılından bu yana çok hızlı bir dönüşüm geçiriyor. Tarkan’ın METAMORFOZ adlı yeni albümü gibi: Türkiye dönüşüyor, biçim değiştiriyor.
Frenklerin “Transformasyon” dedikleri olaydır bu. Biz serbest çeviri ile “yapısal dönüşüm” dedik. Yani Türkiye sadece değişmiyor; çünkü zaten değişim her zaman ve her yerde vardır, ama Türkiye yapısal olarak da dönüşüyor.
Ekonomi okumuş hepimiz biliriz: Ulusların kalkınma döngüsü tarım toplumundan sanayi toplumuna; oradan da bilgi ve hizmet toplumuna geçişle olur. Peki şimdi Türkiye sanayileşme sürecini tamamladı mı ? Çünkü Türkiye özellikle son üç – dört yılda hızla sanayi toplumu olmaktan çıkarak hizmet toplumu olma yoluna girdi de...
Hizmet toplumu olmak aslında iyi bir gelişmedir. Kalkındığınızı; kişi başına düşen ulusal gelirinizin arttığını gösterir. Ama sanırız Türkiye için durum böyle gelişmiyor. Türkiye ekonomisi sanayileşemediği için zorunlu olarak ticaret ve uluslararası rekabetin daha az olduğu hizmetlere kayıyor. Yani geleneksel ekonomik kalkınma zincirinde sanayileşme halkasını atlamak zorunda kalıyor.
Eğer bu savımız doğru ise, bu ülkemiz için kötü bir gelişmedir. Dünyada sanayileşmeden ticaret ve hizmet ekonomisi olan başka bir ülke daha olmadığına göre, bu sürecin nasıl sonuçlanacağı şu anda bilinememektedir. “Türkiye Avrupa’nın Çin’idir” (yani aslında Çin ekonomisi kadar potansiyele sahiptir) diyen Batılılara karşılık, Türkiye Çin gibi sanayileşemezse geleceğimiz nice olur ?
Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), ikinci dönem iktidarını ekonomiyi beş yılda ortalama %7,2 büyüterek kazanmıştır. Eğer bu gerçeği anlamadılar ve 22 Temmuz seçim başarılarının nedeninin başörtüsü ya da cumhurbaşkanlığı gibi politik nedenler olduğunu düşünüyorlarsa çok yanılıyorlar.
Bu nedenle AKP’nin çok ivedi bir biçimde ekonomiyi yavaşlama eğiliminden çıkaracak; sanayiyi (sadece canlandıracak değil hatta) şahlandıracak ve daha da önemlisi genç işsizlere iş bulacak çözümler üretmesi gerekmektedir.
Ertuğ Yaşar;
İstanbul; 08.01.2008
ertug@yasar.nom.tr
www.ertugyasar.com
İnanmayın, polisten kimliğini isteyin diye de ekliyor. Cerrah, hiç SİVİL OLMAMIŞ, belli...
Ben, Galatasaray taraftarıyım. Ama böyle bir Galatasaray'ın değil.
İçimize sinmiş bu, 'hayata Türk gibi bakma, seni bir aptal sanırlar' durumu...
Yakıp yıkıcılar; öfke kusucular onlar...
Bizi 'çaresiz' bırakıyorsunuz arkadaşlar ve ne diyeceğimizi bilemiyoruz...
TÜRKİYE'NİN EN BÜYÜK SİYASİ PARTİSİ, KARARSIZLAR PARTİSİDİR: Vatandaş Nevzat Basım yerel seçimlerde nasıl oy verecek?
|